دیگر فاطمه از دنیا سیر شده بود.

و گرنه تمام افراد آن خانه مستجاب الدعوه بودند.

عشق من پاییز آمد مثل یار

باز هم، ما باز ماندیم از بهار

احتراق لاله را دیدیم ما

گل دمید و خون نجوشیدیم ما

باید از فقدان گل خونجوش بود

در فراق یاس مشکی پوش بود

یاس بوی مهربانی می دهد

عطر دوران جوانی می دهد

یاس ها یادآور پروانه اند

یاس ها پیغمبران خانه اند

یاس ما را رو به پاکی می برد

رو به عشقی اشتراکی می برد

یاس در هر جا نوید آشتی ست

یاس دامان سپید آشتی ست

در شبان ما که شد خورشید؟یاس!

بر لیان ما که می خندید؟یاس!

یاس یک شب را گل ایوان ماست

یاس تنها یک سحر مهمان ماست

بعد روی صبح پرپر می شود

راهی شب های دیگر می شود

یاس مثل عطر پاک نیت است

یاس استنشاق معصومیت است

یاس را آیینه ها رو کرده اند

یاس را پیغمبران بو کرده اند

یاس بوی حوض کوثر می دهد

عطر اخلاق پیمبر می دهد

حضرت زهرا دلش از یاس بود

دانه های اشکش از الماس بود

داغ عطر یاس زهرا زیر ماه

می چکانید اشک حیدر را به چاه

پی نوشت:

این شعر،دیگه جای هیچ حرفی رو باقی نمی گذاره.

ایام فاطمیه تسلیت باد.

نمی دونم چرا یک ماه و خورده ایه که وبلاگ رو به روز نکردم، شاید کوتاهی از منه. اما به هر حال دیگه الان داریم میریم توی سال جدید.همه چی داره نو میشه.هر چی که فکرش رو بکنید.همه چی نو شد، اما این زندگی ما از یک نواختی در نیومد. همه چی نو شد جز زندگی ما. دوباره توی این 13روز عید همه به دیدن هم میرن، همه به هم عیدی میدن، اما به نظرتون بهترین عیدی برای ما چیه؟اون چیه که میتونه همه ی افراد رو خوشحال کنه؟اون چیه که همه رو از غم در میاره؟به نظر من بهترین عیدی ظهور آقا و سرورمونه.

حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف

عید همگی شما دوستان مبارک. امیدوارم سالی پر از برکت پیش رو داشته باشین.

تو بیایی همه ی ثانیه ها ساعت ها

از همین روز همین لحظه همین دم عیدند

سلام

سلام به همه ی دوستان

عیدالزهرا رو به همه ی شما تبریک میگم.

داشتم توی اینترنت یه چرخی میزدم در مورد عیدالزهرا. به مطلب اشتباهی برخوردم. در مورد این که جشن گرفتن روز نهم ربیع الاول اشتباهه.

متنش رو توی ادامه مطلب میذارم.

سلام به همه ی دوستان

شهادت پیامبر(ص) و امام حسن(ع) رو به همه ی دوستان تسلیت عرض می کنم.

این یک فایل صوتیه به مناسبت شهادت امام حسن مجتبی(ع).

 با نوای امید رو شن بین و سید هادی گرسویی             

هر دو این شعر ها از وبلاگ فریاد العطش برداشته شده است.

این هم شعری از سید حمید رضا برقعی

بسم الله الرّحمن الرحیم

هنوز راه ندارد کسی به عالم تو
نسیم هم نرسیده به درک پرچم تو
نسیم پنجره ی وحی!  صبح زود بهشت
"اذا تنفس ِ" باران هوای شبنم تو
تو در نمازی و چون گوشواره می لرزد 
شکوه عرش خدا، شانه های محکم تو
به رمز و راز سلیمان چگونه پی ببرم؟
به راز  عِزّةُ للّه  نقش خاتم تو
من از تو هیچ به غیر از همین نفهمیدم
که میهمان ، همه ماییم و میزبان : همه تو
تو کربلای سکوتی و چارده قرن است
نشسته ایم سر سفره ی مُحرّم تو
چقدر جمله ی "احلی من العسل " زیباست
و سالهاست همین جمله است مرهم تو
هوای روضه ندارم ولی کسی انگار
میان دفتر من می نویسد از غم تو
گریز می زند از ماتمت به عاشورا
گریز می زند از کربلا به ماتم تو
***
فقط نه دست زمین دور مانده از حرمت
نسیم هم نرسیده به درک پرچم تو
سیّد حمیدرضا برقعی

این هم شعری از یوسف رحیمی برای پیامبر اکرم

بسم الله الرحمن الرحیم

ملکوت نگاه بارانیت
راوی یک مدینه اندوه است
سالیانی است از غم غربت
خاطر خسته‌ی تو مجروح است

این اهالی ظلمت دنیا
مردمان قبیله‌ی وهمند
در سلوک هدایت و رحمت
اشتیاق تو را نمی فهمند

ماتم این شکنجه های کبود
غصه ها بی مجال پیرت کرد
سینه‌ی غرق نور و سنگ ستم
داغ چندین بلال پیرت کرد

بی کسی خو گرفته بود آقا
با اهالی شعب دلتنگی
می شکستی چنان غریبانه
در حوالی شعب دلتنگی

دیده هر دم غروب عام الحزن
چشم بارانی و پُر ابرت را
تو چه کردی در این غریبستان
که خدا می ستود صبرت را

با عمو در دل پریشانت
حس آرامش عجیبی بود
آه دیگر پس از ابوطالب
مکه زندان بی شکیبی بود

داغ ها یاس بیقرارت را
در غم خود سهیم می کردند
مادری را به عرش می‌ بردند
دختری را یتیم می کردند

ماه عالم بگو چه آورده
به سر تو محاق خاکستر
دختر تو چقدر دلخون شد
بر سرت ریخت داغ خاکستر

خوب دیدی میان این مردم
دم به دم جوشش عواطف را
بوسه‌ی سنگ و زخم پیشانیت
غصه پر کرده بود طائف را

قلبتان را چقدر می آزرد
داغدار غم اُحد بودن
زخمی از عهد بی بصیرت‌ ها
خسته از همرهان خود بودن

ناگهان بر تن تو گل کردند
زخمها لاله ها شقایق ها
لب و دندان تو شده مجروح
آخر از لطف این منافق ها

چه کشیدی در آن غروبی که
تن مجروح حمزه را دیدی ؟
دلت آقا کدام سو می رفت
بر دلش زخم نیزه را دیدی ؟

دید خیبر که گفتی آزاده
آب را بر کسی نمی بندد
گرچه از فرقه‌ی یهودی ها
به اسیران کسی نمی خندد

همه دیدند روز خندق هم
رحم و آزادگی شعارت بود
در مرام تو پیکر کشته
ایمن از غارت و جسارت بود

بر سر و سینه و گلوی حسین
بوسه هایت چقدر معروف است
روضه خوان را ببخش آقا جان
روضه از این به بعد مکشوف است

با تماشای قد و بالایش
از نگاه تو آرزو می ریخت
آه ، ناگاه اگر زمین می خورد
آسمان بر سرت فرو می ریخت

پیش چشمت محاصره کردند
پیکر ماه بی پناهت را
خوب تکریم کرد امت تو
نیزه در نیزه بوسه گاهت را

زینت شانه های تو حالا
شده پامال نعل مرکب ها
آیه آیه، ورق ورق، پرپر
ارباً اربا، مقطع الأعضا

سر خورشید غرق خونت را
روی نیزه ببین چهل منزل
بارش سنگ ها چه خواهد کرد
با لبی نازنین چهل منزل

خون او خون تازه ای جوشاند
در رگ دین و مکتبت آقا
تا ابد شور نهضتش باقی‌ست
تا ابد کُلّ یومٍ عاشورا

سلام

این شعر سروده ی آقای لطیفیان است.

نمی دونم شاید الان مناسبتی نداشته باشه، اما خیلی قشنگه.

کاش می شد بنویسم که گرفتار شدم 
مثل خورشید گرفتار شب تار شدم 
مرد این شهرم و بر پیر زنی مدیونم 
این هم از غربت من بود که ناچار شدم 
من نمی خواستم علّت دلواپسیِ ِ
معجر زینب کبری شوم، انگار! شدم 
من بدهکاری خود را به همه پس دادم 
به تو اندازه یک شهر بدهکار شدم 
من در این خانه، تو در خانه خولی، تازه 
با تو همسایه دیوار به دیوار شدم 
کاش می شد بنویسم کفنی برداری
کفنی نیست اگر،پیرهنی برداری

سلام به همگی دوستان

هر چی فکر کردم نتونستم راهی رو برای حل این مشکل پیدا کنم. ناچار شدم اونو توی این جا مطرح کنم.

البته مشکل که نیست. یه درده.

اگه دقت کرده باشین توی این چند ماهه دیگه کسی اصلا به فکر وبلاگ و وب و این چیزا نیست. برین یه سر به وبلاگ ها بزنین. خودتون به حرف من می رسین.

همه توی کار خودشون هستن. همه سرشون تو لاک خودشونه. کم کم منم دارم به جرگه ی این آدما می پیوندم.

 برین چند تاپیوند اول وبلاگ منو باز کنین. خودتون به این نتیجه می رسین. همه ی وبلاگ ها بوی مرگ مید. نویسنده ی همه ی اون ها اونا رو ول کردن. راستش من اصلا با الگو گرفتن از چند تا از آشناهامون که وبلاگ داشتن این وبلاگ رو ساختم.

اون وقت به امیدی داشتم و الان چه امیدی. اون وقت به خودم می گفتم که این وبلاگ رو رونق می دم سعی می کنم تا روز به روز بهترش کنم. آشناها هم منو تشویق می کردن. اما الان چی؟؟ الان منم به جمع خیلی از اون نویسنده های وبلاگی پیوستم که وبلاگشون رو ول کردن و رفتن. دیگه این قدر مشغله برام به وجود اومده که دیگه به هیچ کاری نمی رسم.

شاید برای بعضی ها این افتخار باشه اما من خیلی بدم میاد از این که این حوری باشه. از این که من بچه مسلمون وقت برای امامم نداشته باشم.

صبح ساعت 7 از خونه برم مدرسه بعد ساعت3بیام خونه. تا میرسم خونه برم کلاس زبان.

دیگه خودمم از خودم بدم میاد. نمی دونم برای حل این مشکل باید چی کار بکنم.

خیلی با خودم کلنجار رفتم که این وبلاگ رو ول کنم یا نه، اما همون روز اول که این وبلاگ رو ساختم، با خودم یه عهدی بستم. این که توی قسمت نوشته های پیشین که اسم ماه ها رو می نویسه، اسم حتی یک ماه  هم جا نیفته. تا حالا هم موفق بودم و سعی می کنم هم این کارو بکنم البته تا وقتی که ...

پی نوشت:

روزی که وبلاگ رو ساختم روز تولد آقا و مولامون حضرت مهدی(عج) بود. اون روز رو هیچ وقت فراموش نمی کنم.

امروز داشتم به این فکر می کردم که شب یلدا رو چرا همه دور هم جمع می شن.

چرا یه ذره به این فکر نمی کنیم که این شبی که همگی در اون خوشحالیم، بلند ترین شب غیبت امام و سرورمونه.

چرال به این فکر نمی کنیم که این شب، شبی هست که ما توی اون، یه دقیسقه بیشتر باید فراق آقا و مولامون رو تحمل کنیم.

و چرا...

پی نوشت:

یه وقت فکر نکنین که قصدم توهین به سنت ها بود.نه.ولی می گم باید یه کم بیشتر حواسمون رو جمع کنیم.

امشب در بیابان غوغایی برپاست.

اگر با دقت گوش بدهی صدای پای اسبان و شتران را می شنوی.

این صدای پای کاروان چه کسی است؟

چه کسی دارد به این سمت می آید؟

تو می دانی ...

البته که می دانی ...

اما ...

پی نوشت:

امشب کاروان امام حسین(ع) از مکه به سمت کوفه حرکت خود را شروع می کند.

اما ای کاش ...